 |
23:06 uur door Michiel.
Vanaf onze hotelkamer in Lech zijn dit dan de eerste woorden van deze (nu al)
bijzondere reis: Oostenrijk 2008. Normaal gesproken zou ik hier nu beginnen met
te vertellen dat we gek zijn. Dat we dit avontuur gaan vastleggen met maar
liefst 3 camera's, waarvan de grootste ongeveer de helft van onze bagageruimte
in beslag neemt. Dat we meerdere lenzen, statieven, lampen en microfoons bij ons
hebben. Dat we daarnaast ook nog eens dagelijks een website bijwerken en dus ook
een laptop en mobiele dataverbinding aan boord hebben. Maar ja, aangezien dit nu
al de vijfde keer is dat we dit op deze manier doen, wil ik de nieuwkomers graag
nog even wijzen op de websites van voorgaande avonturen, welke op de homepage
staan vermeld. Voor de mensen die ons al vaker hebben gevolgd: normal lunatic
service will resume momentarily.
En nu denken jullie natuurlijk dat we vandaag al een hele hoop geschoten hebben.
Maar nee... de reis leende zich daar niet echt voor. Het was vooral rijden,
rijden en nog eens rijden. Ik was vanmorgen rond een uur of acht bij Bertil in
Amstelveen om te beginnen aan een autorit van zo'n 900 km, die bovendien ook nog
eens rond etenstijd 's avonds hier in Lech moest eindigen als we niet met honger
naar bed wilden. Nou... DAT is gelukt...(burp)... maar het was op het randje.
Eenmaal in Duitsland begon het echter voorspoedig. Het reed lekker door en al
snel kwamen we dezelfde McDonalds tegen, als vorig jaar op weg naar Zwitserland.
Het liep tegen lunchtijd en ja... we dachten: Kom, laten we ervoor zorgen dat we
nog even al het goede van het land binnen krijgen. Maar zoals wel vaker gebeurt
als wij een fast food keten in Duitsland hebben bezocht, ging vervolgens alles
de rest van de dag stukken trager.
Het begon al met de (kennelijk) Duitse manier van langs de snelweg aangeven:
"Hier zit een tankstation." Vol vertrouwen neem je de afslag, om er na een
kwartier over sluip-door-kruip-door-weggetjes rijden achter te komen dat je bij
het overvolle benzinestation beland bent, wat je net nog langs de rijbaan in
tegenovergestelde richting van de snelweg zag liggen en waarvan je dacht: "Pffff...
je zal maar zo stom zijn geweest om daar in de rij te gaan staan." Maar met
eenmaal een volle tank vervolgden we vol goede moed onze weg... wat welgeteld
een kwartier duurde, want daar reden we onze eerste file in. Niet dat het
buitensporig druk was met auto's, hoor. Nee, Duitsland lijkt in Nederland de
campagne 'Van A naar Beter' te hebben gezien en moet gedacht hebben: dat kunnen
wij ook, maar dan grootschaliger. Nou... dat klopt. Er zijn volop
wegwerkzaamheden, met als grote verschil dat Duitsland daarbij twee rijbanen
openhoudt elke richting op: één smalle en één brede baan. In tegenstelling tot
Nederland, beschouwt de Duitse regering de automobilist NIET als een eencellig
organisme dat alleen het commando "Die kant op" kent. Nee, Duitsland doet niet
aan eerst zes kilometer snelweg afzetten en de snelheid verlagen tot 70...
behalve als het echt nodig is. Dit heeft als gevolg dat als je op zo'n hierboven
genoemde smalle baan een vrachtwagen in durft te halen, je daarbij zelf je
snelheid mag bepalen, mits het maar met een 'lekker rustige snelheid' van 120
kilometer per uur of minder is. Dat dit niet altijd helemaal gaat zoals de
bedoeling is, bewees een file van 13 kilometer met aan het einde een stuk
schroot dat ooit een BMW Z3 geweest moet zijn, maar qua formaat nu nog het meest
weg had van een Smart. Deze file heeft ons drie kwartier tot een uur gekost.
Verdere wegwerkzaamheden, met de daarbij behorende vertragingen, werden
voornamelijk veroorzaakt doordat al het verkeer op slechts één kant van de
snelweg mocht rijden. Dit was meestal omdat de andere helft compleet was
gestript en het asfalt er in grove brokken naast lag, zodat er binnenkort
opnieuw geasfalteerd kan worden. Maar goed, het moge duidelijk zijn dat je daar
dus met je auto niet overheen kon rijden in deze toestand van het wegdek. Later
vandaag zouden we erachter komen dat Oostenrijk daar heel andere ideeën over
heeft...
Hoe dan ook, was onze geplande aankomsttijd aan het begin van de dag nog gewoon
rond een uur of vijf, naarmate de reis vorderde werd ons al steeds duidelijker
dat het (zoals gewoonlijk) wel weer eens half acht kon worden voordat we op de
hotelkamer zouden zijn. Dat is op zich niet zo erg, maar toen waren we nog in de
veronderstelling dat in het hotel het diner geserveerd zou worden tot 19:30 uur,
dus zo werd het toch nog een beetje een race tegen de klok. In het zuiden van
Duitsland, rond de Oostenrijkse grens sloeg het weer om naar regen en mist,
waarbij rijden op zich nog wel gewoon mogelijk is, maar aangezien je op zo'n
trip toch voornamelijk tussen de Nederlandse caravans rijdt, kun je je
waarschijnlijk wel voorstellen dat ook dit enige vertraging met zich meebracht.
Dan Oostenrijk. Net als Zwitserland vorig jaar, leek Oostenrijk nog niet
helemaal klaar te zijn voor onze komst. Je zou toch verwachten dat ze genoeg
oefening hebben gehad, na het 'test-evenement' van enkele weken geleden (iets
met voetbal). Dat had toch enig inzicht moeten geven in crowd management en
doorstroming op de Oostenrijkse wegen, zodat eventuele aanpassingen hieraan
hadden kunnen worden voltooid nog VOOR het main event: Oostenrijk 2008, u geheel
belangeloos aangeboden door hij die nu onder de douche staat en ondergetekende.
Hier had Oostenrijk zich echter een beetje op verkeken. De bergen waren
kennelijk nog in groot onderhoud, want er hing overal een dikke sluierwolk
overheen, zodat we die niet konden zien. Hoe verder we Oostenrijk in reden, hoe
minder we er kennelijk van mochten zien, want we werden vrijwel meteen tunnel na
tunnel ingeleid, die ook nog eens werden verbouwd. Oostenrijk wil namelijk graag
alle tunnels dubbel gaan uitvoeren. Waren we eenmaal zo'n tunnel uit, dan reden
we eigenlijk meteen weer een (regen)wolk in, waardoor we eigenlijk nog niet veel
van Oostenrijk hebben gezien.
Uiteindelijk kwamen we dan in de buurt van onze bestemming, maar ook dit ging
niet zonder slag of stoot. Want daar waar de rest van Europa (zelfs Zwitserland)
denkt: dit wegdek is zo slecht, daar kun je niet op rijden..... heeft Oostenrijk
dat idee ook, MAAR... sloopt dan doodleuk het wegdek weg uit een tunnel, om er
vervolgens GEEN nieuw wegdek voor in de plaats te leggen en dat vervolgens wel
nog steeds open te houden als doorgaande autoweg! En nu hoor ik jullie denken:
"Dan zullen er vast wel rijplaten hebben gelegen o.i.d." Nee hoor... zand, grint
en gruis, dat was het zo'n beetje. Een tocht door een grintbak, niet wetend wat
er uit de tegenovergestelde richting komt maar waarbij de weg soms niet breder
was dan één enkele rijstrook... en dat dan in een tunnel... het zal ongetwijfeld
allemaal heel normaal zijn hier, maar het valt toch een beetje koud op je dak
als je net van de Deutsche Autobahn komt.
Ondanks alles wat de autoriteiten ons vandaag in de weg hadden proberen te
leggen (soms letterlijk), bereikten we messcherp om 19:27 uur ons hotel, waar we
te horen kregen dat de keuken gewoon tot 21:00 uur open was. Na het eten ben ik
maar gelijk aan deze website begonnen, want als ik dit een dag later zou moeten
navertellen dan zou ik het zelf al niet meer hebben geloofd, denk ik.
Maar goed, al met al: we zijn dus aangekomen in Lech en inmiddels beginnen we
door te hebben dat we op vakantie zijn. Want voor degenen die nu nog denken: "Lech,
waar ken ik die naam toch ook alweer van?" In Lech staat het wintersportverblijf
van onze Koninklijke familie. Sterker nog, dat hotel staat hier twee gebouwen
verderop. Maar ook dit hotel mag er zijn, zowel van binnen als van buiten. Ze
vroegen hier zelfs of we hulp nodig hadden met onze bagage... we hebben hier
maar vriendelijk voor bedankt. Zij kunnen immers ook niet weten wat ze in ons
geval dan allemaal wel niet naar boven moeten sjouwen.
En zo eindigt dus de eerste dag van deze reis. Het weer is hier niet al te best,
waardoor het programma morgen waarschijnlijk uitdraait op gewoon lekker relaxen
en gebruik maken van alle faciliteiten van het hotel (zwembad, sauna,
fitnessruimte etc.) en als het een beetje opklaart een wandeling in de omgeving
en het schieten van de eerste beelden. Maar eigenlijk is dat ook waar we voor
komen, want we hebben natuurlijk wel vakantie... of had ik dat al gezegd? ;)
Had ik trouwens al gezegd dat we gek waren?
Op weg in de auto. |
Bertil voor het hotel. |
Uitspraken van de dag:
Michiel - (Wordt op de Autobahn snoeihard
ingehaald door een snelheidsduivel) "Nu weet ik
waarom ze zo hard rijden in Duitsland. Ze willen
gewoon aantonen dat het dus wel KAN met een Opel!"
Bertil - (Na aankomst in het hotel) "Je zou het
hele eind maar moeten lopen!"
|
|
