 |
21:41 uur door Michiel
Kennelijk had het hele wellness-gebeuren van gisteren ons goed gedaan. Want de
wekker ging vanmorgen weliswaar al om 7:30 uur, maar toch waren we zonder al te
veel protest al vrij snel actief. Het begon met naar buiten kijken of het al
eens een keer opgehouden was met regenen. We hadden ons geheel terecht nergens
druk om gemaakt; het was inmiddels niet alleen droog, maar ook nog eens zonnig
met een heldere blauwe hemel. Kortom, we konden nu eens zien hoe Lech er in het
echt uitziet.
Maar uiteraard moest er eerst ontbeten worden en met het ontbijtbuffet in ons
hotel mocht je dat gerust een volwaardig programma-onderdeel noemen. Toch
moesten we enigszins het tempo erin houden, aangezien het vandaag onze laatste
dag in Lech zou zijn en we voor 10:00 uur dus moesten uitchecken. Alle bagage en
apparatuur moest dus weer de auto in, op zich ook al een volwaardig
programma-onderdeel.
Eenmaal vertrokken uit ons Hotel besloten we om Lech eens goed in beeld te
brengen. Door het mooie weer kon je er nu immers meer van zien dan gisteren.
Hiervoor zijn we dus voor het eerst deze vakantie met de XL2 (de grootste camera
die we bij ons hebben) op pad geweest, iets wat meestal in bergdorpjes een hoop
bekijks trekt. Maar ja, we zaten in Lech, waar het eenmaal paar jaar toch al
wemelt van de camera's omdat de Van Oranje-Nassautjes dan komen wintersporten.
Dus een grote camera, daar zijn ze niet zo van onder de indruk in Lech. Waar
half Lech zich wel zorgen om leek te maken, was of wij misschien iets wisten wat
zij zelf nog niet wisten. Er werd dan ook meer dan eens bij ons geïnformeerd of
onze koningin er misschien ook was. En daar waar wij stonden te filmen volgden
de blikken van de omstanders doorgaans hoopvol de filmrichting van onze camera.
Helaas voor hen stond daar alleen niet Trix, Wim-Lex, Maxi of Amalia, maar
little-old-me, die een en ander voor de camera aan het vertellen was voor onze
film.
En zo lieten wij rond 11:30 uur een verbaasd, danwel ontredderd Lech achter, om
onze reis te vervolgen naar Gschnitz (gezondheid). Nu hadden we wat tijd over
vandaag omdat dat niet zo'n lange reis was, als we op eerdere reizen gewend
waren. Dus wilden we onderweg nog wel even iets doen. Dat bracht ons gelijk tot
de constatering dat Oostenrijk iets minder op de vakantieganger/rondreiziger
gericht is, dan - ik noem maar een voorbeeld - Zwitserland. Er zijn wel
bezienswaardigheden, maar je moet ze echt zoeken. En zo kwamen wij uit bij iets
waar de Oostenrijkers zelf heel erg trots op zijn, maar waarbij wij niet verder
kwamen dan dat het om een muur ging. Deze muur bevond zich in het plaatsje
Galtür, ca. 80 kilometer bij Lech vandaan. Ondanks dat dit 'om' was ten opzichte
van onze reis naar Gschnitz (gezondheid), was het van Galtür naar Gschnitz
(gezondheid) nog steeds maar een reis van ongeveer 150 kilometer en viel het dus
allemaal nog ruim binnen redelijke tijden.
Eenmaal in Galtür aangekomen, was het een kwestie van de bordjes 'Alpinarium'
volgen, want zo heette het. De ingang leidde ons een museum in, waar we voor een
klein entreebedrag naar binnen gingen. Hier begonnen we eigenlijk pas een beetje
door te hebben waar het om ging. In Galtür heeft in 1999 een gigantische lawine
een groot deel van het dorp verwoest. Hierbij kwamen meer dan 30 mensen om het
leven en de schade liep in de miljoenen. Het museum was niet alleen een soort
documentatiecentrum voor deze ramp, maar huisvestte ook een gedenkruimte,
inclusief monument in de vorm van een groot schilderij. Vervolgens stond en hing
het museum vol met alles wat met veiligheid te maken had als het om leven in de
bergen ging. Alles passeerde de revue, van oude en hypermoderne transportsystemen
tot een uitleg over hoe ze toekomstige lawines dan zouden tegenhouden, middels
stalen hekken op de bergwand gemonteerd, alsmede een gigantische muur aan de
rand van het dorp.
Verder lopend in het museum volgden we uiteindelijk een trap naar boven,
waardoor we opeens buiten stonden. Bleken we OP de betreffende muur te staan. De
muur die Galtür dus tegenwoordig beschermt tegen lawines doet dus tevens dienst
als museum, congresruimte, restaurant, brandweerkazerne,
reddingsbrigadevestiging en ... jawel ... klimwand.
Al met al was de omvang van de expositie en alle ophef eromheen dus allemaal
niet zo indrukwekkend. Maar gek genoeg was de boodschap dat wel, want het zette
je wel aan het denken. Je kunt het het beste vergelijken met Nederland, dat niet
alleen leeft van en met het water, maar er ook tegen vecht. Zo is het in dit
soort landen natuurlijk ook met bergen. Het is meer dan alleen 'leuk en
idyllisch wonen in de bergen.' Het ziet er leuk uit, maar er kunnen ook altijd
dingen misgaan. Ze leven hier van het toerisme en de wintersport. En ja... voor
wintersport moet je skipistes maken en dus bomen kappen, waardoor het gevaar van
een verwoestende lawine weer groter wordt. Maar als je niet doet, tja... dan
draait je economie weer niet.
Evengoed lijkt Galtür zich inmiddels aardig gewapend te hebben tegen lawines. De
muur waarop we inmiddels stonden was 345 meter lang en 9 meter hoog. Verder
tegen de berg op waren nog enkele van deze muren (maar dan iets minder lang)
geplaatst en dan heb ik het nog niet eens over de ontelbare hoeveelheid stalen
hekconstructies die je in de verte op de rotswand zag zitten.
Na een broodje in de plaatselijke Konditorei, vervolgden we onze weg naar
Gschnitz (gezondheid). We hebben zelden zo'n voorspoedige reis gehad, ondanks de
Nederlandse auto voor ons, waarvan de bestuurder volgens mij zijn rijbewijs had
gehaald in de tijd dat rose papier nog niet eens bestond. Maar goed, zoals ik al
zei, we hadden tijd genoeg en zo kwamen we al rond 16:30 uur aan bij ons hotel
in Gschnitz (gezondheid). Ook in dit hotel is het prima toeven. Het heeft
weliswaar één ster minder dan het vorige, het uitzicht is echter adembenemend en
echt grote verschillen in de dingen waar het werkelijk om gaat bij een
hotelverblijf heb ik nog niet kunnen ontdekken.
Ook hier werden weer de nodige wellness-faciliteiten aangeboden. En wie zijn wij
dan om daar geen gebruik van te maken? Dus ik heb nog even gesport in de
fitnessruimte, maar uiteraard ook in de sauna gezeten en in het zwembad gelegen.
En daarna was het alweer tijd om te eten. En dan heb ik na al dat KEIHARDE werk
ook nog de tijd gevonden om dit verslag voor jullie te schrijven! Vakantie... ik
begin er aan te wennen!
Morgen weer een nieuwe dag in het inmiddels voor ons gewone stervelingen
ZICHTBARE Oostenrijk, waarbij het in de bedoeling ligt om de natuur in te
trekken!
De eerste 'echte' dag filmen. |
Bertil bovenop de muur. |
Uitspraken van de dag:
Michiel - (over het hotel in Gschnitz
(gezondheid)) "Tot nu toe zie ik het verschil in
sterren alleen aan of er wel of geen
complementary badjassen op de hotelkamer
aanwezig zijn."
Bertil - (in een zonovergoten Lech). "Nu je Lech
eindelijk kan zien, is het eigenlijk een heel
leuk dorp."
|
|
