 |
20:50 uur door Bertil
Gschnitz (gezondheid) is een klein dorpje wat aan het einde van een dal ligt.
Wij kijken met ons hotel (sterker nog, kamer met balkon) uit op het einde van
dat dal. Je bent in zo'n dal omringd door hoge bergen (de boel is hier zeer
steil) en aan het einde van het dal liggen witte toppen. Michiel en ik zeiden al
tegen elkaar: "We zijn op vakantie in de ansichtkaart van Oostenrijk." En daar
hebben we vanmorgen in ontbeten. Hoe, laat ik maar weer eens bij het begin
beginnen.
Gisteravond lekker gegeten. Het hotel wordt gerund
door een jongen van een jaar of 24, samen met zijn
oma. Dat betekent goed eten waar je soms lang op
moet wachten (ook vanavond weer). Enfin, gisteravond
kwam die jongen de eetzaal inlopen en vroeg even de
aandacht. Hij wilde graag met ons (de gasten in het
hotel) ontbijten op de berg. Of we om 8.30 uur wilde
verzamelen bij de voordeur van het hotel. Er kwam
geen protest van de gasten met als gevolg dat wij
vanochtend vroeg op moesten staan. Normaal ontbijten
wij op de laatst mogelijke tijd. Vanochtend toch
maar haast gemaakt en we stonden zowaar om 8.30 uur
buiten bij de voordeur. Tezamen met de rest van de
gasten.
Een
frisse ochtendwandeling in het mooiste weer wat we
tot nu toe hebben gehad, was het eerste wat ze voor
ons in petto hadden. Een kleine 5 minuten de berg op
was de complete eetzaal in een weiland nagemaakt.
Daar schoven alle gasten aan en er stond een ontbijt
buffet voor ons klaar. We keken uit op het einde van
het dal, de mooiste plek waar wij ooit hebben
ontbeten!
Dat
beloofde wat voor de rest van de dag. Aangezien het
mooi weer was besloten we de wandelschoenen aan te
doen en vandaag eens aan lichaamsbeweging te gaan
doen. Hiervoor planden we een trip naar een
waterval. Zoals jullie misschien wel weten vinden
wij watervallen erg mooi en je kan er ook nog eens
mooie plaatjes schieten. De waterval van dienst lag
aan het einde van het dal bij een (zo bleek later)
klein openlucht museum genaamd Mühlendorf (met dank
aan Thijssen voor de ALT-code).
Niet
wetende waar de waterval te vinden was, zijn we met
de XL2 (grote camera) in de auto gestapt en naar het
einde van het dal gereden. Konden we dichtbij komen
met de auto, dan konden we de waterval filmen met de
grote (lees: beste) camera. Anders namen we de
kleintjes mee en zouden we wel zien. Bij aankomst
bleek echter dat het openlucht museum een
parkeerplaats had (die even groot was als het museum
zelf) en dat de waterval bij het museum hoorde. Wij
zijn met alle film apparatuur het museumpje
ingestapt. Ook hier was weer bijna geen mens te
bekennen.
Het
museum had als thema 'waterkracht' en liet zien hoe
mensen vroeger de kracht van water gebruikten om via
waterraderen machines te laten bewegen om
bijvoorbeeld te dorsen. Niet dat daar nu echt een
waterval voor nodig was, maar het vormde wel een
mooie achtergrond voor dit bijna lieflijke
museumpje. Verder kon je langs de waterval omhoog en
hadden ze op 50 meter hoogte over de waterval een
brug heen gelegd om de waterval goed te kunnen
bekijken. Dit leverde natuurlijk mooie plaatjes op!
Daarna
een hapje gegeten in één van de twee hotels naast
het museum(pje) en een mooie route uitgekozen om te
lopen. Deze routes staan goed aangegeven en geven
vooraf de informatie die je als wandelaar nodig
hebt. Zo vind je in de informatie het aantal te
overbruggen hoogtemeters, de lengte en duur van de
wandeling en het stijgingspercentage. Daarnaast was
er een systeem aangebracht wat duidelijk moest maken
hoe zwaar de wandeling was. Blauw was een lichte
wandeling, rood een middelmatige en zwart een zware.
Wij wilden graag de wandeling die boven rond de
waterval liep (2,5 kilometer) en dat was natuurlijk
een... juist ja, een zwarte.
Met
frisse moed er tegen aan en na de eerste aanwijzing
al verdwaald. In onze verdediging; in het eerste
stuk liepen er koeien los rond en deze trokken
natuurlijk onze aandacht waardoor we het
aanwijzingsbordje over het hoofd hebben gezien.
Gelukkig zijn we daar na ongeveer 500 meter achter
gekomen en hebben we alsnog de goede weg gevonden.
Nu zul je denken: "2,5 Kilometer, dat is niet veel."
Maar je moet je hier bedenken dat je berg op moet en
dan doe je langer over een kilometer dan in
Nederland. Wij hebben ongeveer 2 uur gelopen (en
gefilmd). Op deze manier hebben we vandaag èn
cultureel gedaan èn bewogen. Dat alles dan weer in
de buitenlucht, het kan niet op!
Op de terugweg hebben we 'boodschappen' gedaan
(chocolade gehaald) in de buurtsuper een dorp
verderop en ons vervolgens ontspannen op de
hotelkamer tot aan het eten. Lasagne. Tijdens het
ontbijt vroeg ik aan Michiel of het die, den, der of
das lasagne was. Een Oostenrijker hoorde ons en gaf
aan dat het 'die' moest zijn. Gelukkig, je wilt de
lasagne niet in al 'haar' vrouwelijkheid aantasten
natuurlijk!
En dan
nog dit: afgelopen maandag hadden we een klein
probleempje met de website. een ieder die ons toen
een mailtje heeft gestuurd: deze hebben ons nooit
bereikt. Niet dat je die nu perse opnieuw moet
sturen (mag wel natuurlijk), maar dit verklaart
misschien de foutmeldingen die mensen bij het
versturen hebben ontvangen. Op dit moment zijn alle
problemen weer opgelost. Michiel zit op het balkon
van het uitzicht te genieten en ik ga afronden.
Morgen weer een tocht voor de boeg van Gschnitz
(gezondheid) naar Heiligenblut. Maar daar zal
Michiel jullie morgen ongetwijfeld meer over
vertellen.
Ontbijten in een ansichtkaart. |
De waterval van dienst. |
|
Bertil rust uit. |
Uitspraken van de dag:
Michiel - (Tijdens de wandelroute van 2,5 km
blijven we alsmaar stijgen) "Als we binnen die
2,5 km dit zelfde stuk ook nog moeten dalen, dan
hangt er straks waarschijnlijk gewoon een
abseiltouwtje, anders past het nooit!"
Bertil - (kijkend naar de waterval) Er moet aan
het einde wel een erg groot doucheputje zitten!
|
|
