 |
21:08 uur door Michiel
Vanmorgen ging de wekker weer eens veel te vroeg naar mijn smaak. Maar ja, daar
mag je dan weer niks van zeggen als je hem zelf hebt gezet. Reden hiervoor was
dat we vandaag Gschnitz (gezondheid) gingen verlaten. Helaas, zou ik bijna
zeggen, want dit hotel was ondanks sommige knulligheden toch wel leuk. Sterker
nog, dat maakte het misschien juist wel zo'n leuk hotel. Om nog maar niet te
spreken van de ligging, want inderdaad, wanneer ga je nou eenmaal op vakantie in
een ansichtkaart? Anderzijds was het ook wel weer goed dat we vertrokken, want
gisteravond is er een Nederlands gezelschap gearriveerd en iedereen weet
ondertussen wel hoe wij denken over de stereotiepe Nederlander op vakantie. De
kok Martin, jullie inmiddels welbekend, staat zich dus uit de naad te werken om
iedereen van lekker eten te voorzien, hij biedt nog meerdere menu-opties aan ook
(voor als je b.v. zoals wij geen vis eet). Maar nee hoor, van dit gezelschap
moest er patat op tafel komen en iets anders moesten ze niet. Je schaamt je soms
toch voor je eigen volk!
Het ontbijt werd vandaag 'gewoon' geserveerd in de eetzaal, waarna we al onze
spullen weer in de auto stopten en Gschnitz (gezondheid, laatste keer!)
uitreden. Onze bestemming voor vandaag was Heiligenblut, waar ik op het moment
van schrijven dit verslagje lig te typen. Daar komen bleek nog niet zo
eenvoudig. Allereerst moesten we onze TomTom ervan overtuigen dat we niet via
Italië zouden rijden. En ja, als je dan toch Innsbruck als via-punt instelt, dan
kun je onderweg net zo goed iets doen daar.
Wij besloten naar de 'Alpenzoo' te gaan. Na al dat flora-geweld om ons heen
gisteren, leek een beetje relaxed kuieren door een dierentuin vol met Alpenfauna
ons wel wat. Eenmaal in de betreffende dierentuin aangekomen, bleek de term
'Alpenzoo' niet zozeer te slaan op de aanwezige verzameling diersoorten, maar
des te meer op het feit dat de dierentuin tegen een Alp aan gebouwd was. Kortom,
het kwam er bijna op neer dat we de wandeling van gisteren nog eens over zouden
doen, maar dan dus door een dierentuin.
Het was namelijk nog best een grote dierentuin. De entree bedroeg € 7,- en het
parkeren was gratis, iets waar Nederlandse dierentuinen nog wat van kunnen
leren. Zo kan het dus ook! In tegenstelling tot wat je misschien zou verwachten
voor dit geld, hadden ze hier van de diersoorten die ze hadden een redelijk
aantal, de dieren zagen er verzorgd en ontspannen uit en de verblijven waren
netjes bijgehouden en vrijwel overal zeer ruim t.o.v. de betreffende diersoort.
Na een paar uurtjes hadden we het hier echter wel weer gezien (ook omdat hier
het aantal Nederlanders om ons heen begon op te lopen). Dus na een broodje
vervolgden we onze weg naar Heiligenblut. Het was vandaag nog best lekker
reisweer (lees: niet zonnig, met hier en daar wat regen). Een groot gedeelte
bestond lekker uit snelweg, dus dat schoot lekker op. Tot het punt waar
Oostenrijk recentelijk had besloten een stuk snelweg om te leggen en dat was
vergeten door te geven aan de kaartenmakers bij TomTom. Die zag de weg als
afslag en de afslag als weg (volgen jullie het nog?). Uiteindelijk moesten
alledrie de navigatiesystemen aan boord eraan te pas komen om ons weer op de
juiste weg te helpen!
Hoogtepunt (ZEER letterlijk!) van de route vandaag was het laatste stuk. Dit
voerde over de Großglockner Hochalpenstraße. De wàt? De Großglockner
Hochalpenstraße. Ik had er ook nog nooit van gehoord. Maar na vandaag vergeet ik
het nooit meer. Ik wist niet eens dat mijn auto tot zulke capriolen in staat
was! En opeens snapte ik ook waarom TomTom ons in eerste instantie via Italië
wilde leiden. Want ja, TomTom kan natuurlijk ook niet weten of er op dat moment
iemand in de auto zit die zwanger is, of hart-, rug of nekklachten heeft. Er
stond nog net geen bordje dat je minimaal 'zo' groot moest zijn om daar te mogen
rijden.
Ik had er nog nooit van gehoord, dus natuurlijk betrof het hier de meest
beroemde Alpenroute, die je dwars door nationaal park Hohe Tauern langs de
hoogste berg van Oostenrijk leidt, namelijk de Großglockner. De Oostenrijkers
zelf zijn er dan ook nogal zuinig op en dus moet je normaal gesproken voor deze
rit een wopping 28 eurie neertellen. Wij niet, wij kregen bij onze hotelboeking
een voucher voor 15 dagen bergpret. Voor al dat geld onderhouden ze dan wel
sinds 1935 de hele route, compleet met asfalt, vangrails, bewegwijzering etc.
De Großglockner is een berg van maar liefst 3.798 meter hoog en wordt voor een
'heilige berg' gehouden. In 1800 lukte de eerste beklimming en in 1856 wandelden
Keizer Frans Jozef en Keizerin Elisabeth (bij sommigen van jullie beter bekend
als Sisi) naar die plaats, die sindsdien de 'Kaiser-Franz-Jozefs-Höhe' heet.
De genoemde route die we vandaag echter met de auto deden is een ervaring op
zich. De lengte van de rit is 48 kilometer met 36 haarspeldbochten en een totaal
hoogte tot aan 2.504 meter! Uitzicht op meer dan 60 bergen van 3.000 meter en
hoger en met een beetje geluk zou je marmotten en steenbokken rond moeten zien
lopen. Wij hadden dat geluk echter niet, want het was een bewolkte dag en op die
hoogte betekent dat gewoon dat je je dus IN die wolk bevindt en eigenlijk puur
op instrumenten (lees: GPS) rijdt. Het kan een hele gevaarlijke route zijn als
je je even niet concentreert. Bergopwaarts rijd je eigenlijk continu in de
tweede versnelling en bergafwaarts sta je eigenlijk continu op je rem. Remmen op
de motor is niet echt een optie, aangezien je dan vaak toch al binnen enkele
seconden op snelheden van 70 km/uur uitkomt, die veel te gevaarlijk zijn met
zoveel bochtenwerk. Zo steil waren de hellingen dus!
Uiteindelijk kwamen we dan aan bij het einde van deze route en al vlak daarna
bleek ons hotel te liggen. Dit hotel is een prachtig statig pand, wat wel daar
waar nodig gemoderniseerd is. Onze hotelkamer bevindt zich op straatniveau, wat
in dit geval totaal niet erg is, aangezien voor iedereen in dit dal het uitzicht
nu eenmaal omhoog kijken geblazen is. Prettige bijkomstigheid was dat we nu eens
een keer niet met alle spullen lift in, lift uit etc. moesten. Eenmaal
ingecheckt hadden we nog een uurtje om van de wellness area te genieten, wat in
dit geval betekent dat we in het zwembad hebben gelegen en (jawel) in een
kruidensauna hebben gezeten.
De dag eindigde met een zeer goed verzorgd en lekker diner, waarna we op onze
hotelkamer een beetje liggen bij te komen van iets wat in eerste instantie
eigenlijk helemaal niet zo'n enerverende dag zou worden!
Bertil in de Alpenzoo. |
Michiel over de Großglockner
Hochalpenstraße. |
Uitspraken van de dag:
Bertil - (Op het hoogste punt van de
Großglockner Hochalpenstraße) "Zo hoog is jouw
auto nog nooit geweest"
Michiel - (Vrijwel meteen na Bertils uitspraak
van de dag rijden we een tunnel in) "Ik zie het
ja!"
|
|
