 |
21:02 uur door Bertil
En toen was het vrijdag en zaten we onder aan de Großglockner. Daar moesten we
natuurlijk naar toe! En dat hebben we niet gedaan. Het weer wil namelijk niet
echt. Het is natuurlijk hierboven al wat kouder, maar zoals jullie weten maakt
ons dat niet uit. Echter, zodra je bewolking hebt (boven aan een berg, of
halverwege, of onderaan een berg), dan is het uitzicht meteen weg. En vandaag
lag de Großglockner geheel en al in de wolken. Zonde om naar toe te gaan, zeker
als we nu al weten dat het morgen prachtig weer wordt. De Großglockner moest dus
een dagje wachten.
Wat dan? Oostenrijk is met de uitstapjes minder bedeeld dan Zwitserland. Je kan
in dit dal een tweetal dingen doen, de Großglockner bezoeken (doen we dus
morgen) en de Großglockner Hochalpenstraße over. Dat hebben we al gedaan en doen
we morgen weer om dit 'gat' weer uit te komen. Dus was het vandaag tijd voor
beweging. Een goede bergwandeling zou ons goed doen en aangezien het niet zo
potdicht zat met bewolking dat 's ochtends het zonnetje zelfs nog even scheen,
hebben we onze 'stoute (berg)schoenen' maar eens aangetrokken.
Vanuit het dorp gaat er een kabelbaan omhoog naar Schareck op 2.604 meter hoogte
(wij zitten in Heligenblut op ongeveer 1300 meter). Van daaruit lopen een aantal
uitgezette wandelroutes door het Tauern National Park. Wij kozen voor een 5 uur
durende tocht over 9 kilometer en een hoogte verschil van 1.300 meter(!). Dit
zou ons vanaf de kabelbaan (boven) terug brengen naar de auto (beneden).
Water mee, warme kleding, voedsel en GSM, wij waren op alles voorbereid. Met de
auto de 600 meter naar het dorp overbrugd en vervolgens met de kabelbaan omhoog.
Halverwege moesten we overstappen en na ongeveer 25 minuten waren we boven.
1.300 Meter in 25 minuten, de afdaling zou waarschijnlijk iets langer gaan
duren. Bij het naar boven gaan met de kabelbaan bereikten we de top in een wolk
(dit blijft overigens een leuke belevenis, zomaar in een wolk rondlopen). Al
snel hadden we door dat het verraderlijk weer was aangezien de de wolken even
snel gingen als kwamen. En opeens was het boven dan ook mooi weer, zodat we de
tocht met zon begonnen.
De tocht vond plaats op een smal bergpad (niet veel breder dan je twee voeten
naast elkaar) en langs steile afgronden. Uitglijden was hier echt geen goed idee
en dat was nog moeilijk aangezien de afdaling vrij steil was. Er waren weinig
horizontale stukken in de route en rusten gebeurde dan ook met je rug tegen de
berghelling aan. Toen we iets meer 'rustruimte' hadden hebben we even naar huis
gebeld en diverse mensen lastig gevallen die of aan het werk waren, of gewoon
thuis zaten, of ergens anders op vakantie waren. Een ieder kon in ieder geval
niet vertellen dat ze net zo'n mooi uitzicht hadden als wij. Dus wij hadden
gewonnen!
Om ons heen dreven de wolken inmiddels met een driftig tempo heen en weer. Van
dichtbij zie je opeens hoe snel ze (kunnen) gaan. Allemaal redelijk ver weg dus
niks aan de hand. Na de uitgebreide telefoongesprekken met iedereen kwamen er
opeens twee wolken aan die ons in begonnen te sluiten. Het was dus zaak zo snel
mogelijk een paar honderd meter af te dalen. Gelukkig voorzag de route hierin en
in een moordend tempo stiefelden we de berg af. Schijnbaar hield de sluiting van
mijn rugzak het niet waardoor de Sony camera tijdens de afdaling ons voorbij
kwam zetten. Gelukkig konden we hem nog te pakken krijgen. Dit is een oude
camera die overigens nog steeds prima plaatjes schiet (als hij het doet). We
grappen wel eens dat we die een keer van de berg moeten gooien voor de mooie
beelden en dan kijken wat er van overblijft. Vandaag is dat (zonder onze
tussenkomst overigens) gebeurd. Jammer dat hij niet aan stond...
Aan het einde van deze steile afdaling kwamen we, na het oversteken van een
beekje, aan bij een pad dat ook door landbouwvoertuigen gebruikt werd. Voor ons
leek het een vierbaans snelweg en leek het tevens dat de daling achter de rug
was. Het pad liep ongeveer een halve kilometer glooiend verder, wat voor ons
'onderstel' een hele opluchting was. Er waren ook weer koeien en ditmaal ook
waarschuwingsborden dat koeien met kalfjes zich verdedigend op konden stellen.
Wij hadden al vaker koeien gezien die ons telkens goed gezind waren, dus wat kon
ons gebeuren. Toch kruiste onze weg een koe met kalf en vader stier was er ook
bij. Precies op het pad waar wij langs moesten. Uiteindelijk hebben we het
zekere voor het onzekere genomen en hebben we via een aangrenzende berghelling
een kleine omweg gemaakt. Je wil zo'n vredelievend tafereeltje immers niet
verstoren.
Vlak na deze ontmoeting begon het te regenen en week de route weer van de
'snelweg' af. We volgden de beek die met een rap tempo omlaag ging, compleet met
stroomversnellingen en al. Het pad liep gelijk aan de beek wat betekende dat ook
wij met een rap tempo naar beneden moesten. Nou is een berg af minder zwaar dan
een berg op, maar ook dat gaat op den duur pijn doen en de regen maakte het
lopen er niet makkelijker op, het werd glad.
Toch
hebben we ook het laatste eindje gered en stonden we
exact vier uur na vertrek van boven, weer naast de
auto. In het hotel lekker twee uur doorgebracht in
en rond het 'wellness bereich' en na een lekkere
maaltijd werken we nu de website bij. Morgen
vertrekken we naar Salzburg, maar niet na een bezoek
te hebben gebracht aan de Großglockner om vervolgens
via de Großglockner Hochalpenstraße dit dal weer te
verlaten. Maar daar zal Michiel jullie morgen
ongetwijfeld meer over kunnen vertellen.
Bertil op de berg. |
Michiel belt naar huis. |
Uitspraken van de dag:
Michiel - "Thuis heb ik voor dit hoogteverschil
gewoon een trap!"
Bertil - "Ik zou willen
zeggen dat het vreselijk mooi is om mij heen,
maar ik kijk liever waar ik loop."
|
|
