 |
20:57 uur door Michiel
Natuurlijk wilden we vanmorgen best opstaan... Alle argumenten om dat te doen
waren aanwezig: het was buiten prachtig weer, we verbleven in één van de
prachtigste natuurgebieden waar we ooit zijn geweest, nog geen honderd meter van
onze bedden vandaan stond een heerlijk ontbijt op ons te wachten. Wat was dan
het probleem? Zoals ik al zei: de wil was er wel, maar bewegen bleek in eerste
instantie fysiek niet mogelijk, vanwege spierpijn als gevolg van de wandeling
van gisteren. Na een half uurtje besloten we alle protesten van het lichaam
naast ons neer te leggen en gewoon aan de dag te beginnen.
Vandaag vertrokken we namelijk weer uit Heiligenblut, op weg naar onze volgende
bestemming, Salzburg. Dus ja, na het ontbijt maar weer eens geconstateerd dat al
onze spullen ECHT maar op één manier in de auto pasten. Vlak voor het vertrek
hebben we uiteraard nog even wat plaatjes geschoten van ons hotel en haar
omgeving en toen kon de rit beginnen.
Deze rit ging wederom over de Großglockner Hochalpenstraße. De wàt? De Großglockner Hochalpenstraße.
Over deze weg heb ik eergisteren al een en ander verteld. Vandaag was het echter
mooi weer en konden we dus goed genieten van de prachtige uitzichten onderweg en
stoppen om deze uitgebreid te filmen en te fotograferen. Ook namen we de tijd om
enkele van de attracties onderweg te bezoeken, wederom om de simpele reden dat
je die vanwege het weer nu WEL kon zien.
Het was echter wel zaterdag vandaag en dat betekende dat het overal wat drukker
was dan we tot nu toe gewend waren. Bovendien zijn dit enkele van de
belangrijkste attracties in de regio, dus we waren niet bepaald de enigen. Als
eerste deden we een reusachtige gletcher aan. Hiervoor moesten we eerst een
kleine 10 kilometer van de hoofdweg af, bergop rijden naar de Frans-Jozef Höhe,
waarover ik al eerder heb verteld op deze website. Hiervandaan zouden we dan ook
de Großglockner moeten zien liggen. Vanaf ons hotel hadden we het puntje even
vaag gezien. Maar op het moment dat wij boven kwamen was het in het hele dal
helder, BEHALVE rondom de Großglockner, hier hing precies een wolk omheen. De
Frans-Jozef Höhe bleek echt de drukste attractie te zijn die we tot nu toe zijn
tegengekomen hier in Oostenrijk. Boven werden we een gat in een berg in
geloodst, wat een 4-deks parkeergarage bleek te zijn. Op de Frans-Jozef Höhe
bleek van alles te doen te zijn. Ten eerste was er natuurlijk het uitzicht (op
de Großglockner na dan). Er waren diverse tentoonstellingen en je kon zowel naar
boven als naar beneden. Boven was een Swarovsky (ik vergeet altijd hoe je dat
schrijft) museum en beneden was de gletcher, waar je met een treintje naartoe
kon. Ik keek over de railing en dacht nog bij mezelf: 'Nou, zover weg is die
gletcher nou ook weer niet.' En ik vond het raar dat ik er niemand op zag lopen.
Totdat ik me opeens realiseerde dat die kleine donkere stipjes die ik zag
bewegen mensen waren. Kun je nagaan, als de diepten maar diep en steil genoeg
zijn, dan kan dat nog rare dingen doen met je gevoel voor perspectief!
Wij besloten vanwege de drukte gewoon te filmen wat we mooi vonden en weer
verder te rijden. Dat wil zeggen: dus eerst weer terug naar de hoofdweg en DAN
verder. Want voor alle duidelijkheid: je hoeft op zo'n weg maar één iemand voor
je te hebben die met wat weinig zelfvertrouwen achter het stuur zit en je doet
er gewoon twee keer zo lang over. Het heeft op zo'n moment totaal geen zin om je
er al te veel over op te winden (hoewel het natuurlijk wel irritant is). Door zo
iemand op te jagen, maak je de situatie alleen maar gevaarlijker en inhalen is
meestal geen reële optie, omdat je gewoon door bochten en afdalingen niet goed
kunt inschatten of er iets uit tegenovergestelde richting komt. Dit alles leek
ons een hele logische redenering, maar er zijn altijd weer mensen voor wie
logisch nadenken te hoog gegrepen lijkt, waarover zodadelijk meer.
Onze volgende stop was bij een uitzichtpunt met eetgelegenheid en klein museum
over de totstandkoming van deze bijzondere weg. Het was heel interessant om te
zien hoe dit gebied eruit zag toen de weg er nog niet liep. Zo kon je dus goed
zien hoeveel bergen (letterlijk) werk er verzet zijn om deze weg mogelijk te
maken. Ook werd er ingegaan op de arbeidsomstandigheden en wat voor soort mensen
de bijzondere wegwerkers waren. Na deze culturele pitstop besloten wij om in het
restaurant aan de overkant te gaan lunchen. We kregen een tafeltje in een soort
glazen erker, waardoor we tijdens het eten weer van een spectaculair uitzicht
konden genieten, compleet met eeuwige sneeuw, koe'en etc. Eenmaal weer buiten
moesten we ons een weg banen door een kudde Porsches die daar net was 'geland'
om ook een broodje te nuttigen. Kennelijk had de Porsche-club vandaag de Großglockner Hochalpenstraße
uitgekozen voor een spectaculaire proefrit.
Onderweg kwamen we nog een laatste panoramapunt tegen dat kennelijk nog hoger
lag dan het punt waar mijn auto eergisteren al was geweest. Hiervoor moet je dan
wel even letterlijk in je gordel hangen en bereid zijn om een stuk in je eerste
versnelling naar boven te rijden. Maar dat leverde natuurlijk wel weer
spectaculaire beelden op en dat was het dan wel weer waard.
Hierna besloten we dan om onze weg definitief te vervolgen naar Salzburg. De weg
ging vanaf hier eigenlijk alleen nog maar steil naar beneden, waardoor het
(zoals ik hierboven al eerder beschreef) zeer voorzichtig rijden geblazen was.
Dit bleek iedereen op de weg te begrijpen, behalve diverse motorrijders en de
bovengenoemde Porsche-club. Hoewel ik het van de eerste categorie nog wel kan
begrijpen dat je overal tussendoor wilt glippen en zo min mogelijk tussen
continu remmende auto's wilt rijden, reed de Porsche club als een stel volstrekt
onverantwoordelijke tieners. Dit terwijl we in het restaurant eigenlijk alleen
maar mensen van mid-life-crisis-leeftijd hadden zien zitten.
Het vervelende was eigenlijk dat deze penis-verlenging-op-wielen-club, zoals we
ze al snel noemden, niet bestond uit enkele auto's, maar uit tientallen. En die
reden dan weer verspreid over de hele pas naar beneden, waarbij elke chauffeur
elke willekeurige kans greep om elke auto maar in te halen, want oh oh oh wat is
het toch stoer om op een afstand van nog geen paar honderd meter zo hard te
kunnen accelereren (bergafwaarts!) dat je toch nog iemand in kunt halen. Maar je
ziet op die paar honderd meter niet wat er om de volgende bocht ligt en dat kan
dus net zo goed een tegenligger zijn. Dit gebeurde ook een paar keer met als
gevolg dat je dan als degene die ingehaald wordt, VOL op je rem moet gaan staan
om het desbetreffende zielige heerschap maar voor te laten zodat er geen botsing
plaatsvindt. Dit is een enkele keer niet zo erg, maar na diverse keren achter
elkaar begint het zenuwslopend te worden. De ene levensgevaarlijke situatie na
de andere! En dat allemaal alleen maar omdat enkele heren op leeftijd kennelijk
opeens tot de conclusie zijn gekomen dat ze geen ander doel in hun leven hebben
dan met hun portemonnaie en rechtervoet te laten zien wat ze allemaal 'kunnen.'
Maar goed... we hebben het overleefd en ironisch genoeg hingen we na de Großglockner Hochalpenstraße
'met zijn allen' achter dezelfde Nederlandse caravan, waardoor we alsnog
TEGELIJK aankwamen bij de oprit van de snelweg die wij moesten hebben, maar zij
niet. Zucht... en dat heeft dan ook gewoon stemrecht...
Vanaf hier ging het eigenlijk heel soepel. Geen files, lekker doorrijden, mooi
weer. Erg mooi weer zelfs, het werd warm! En zo kwamen wij rond een uur of half
vijf de parkeergarage van ons hotel in Salzburg binnen rollen. In een stad als
dit is ook het hotel een beetje een contrast met het landelijke karakter dat we
tot nu toe gewend zijn. Dit is meer een business-hotel. Alles heel strak en
zakelijk. Maar wel netjes en kwalitatief prima hoor. In tegenstelling tot
voorgaande hotels hebben we er hier geen eten bij geboekt, dus moesten we zelf
op zoek naar ons 'diner.' Na al dat culinaire geweld van de afgelopen week waren
we nu wel weer eens toe aan iets 'gewoons.' Bleken ze hier in de straat een heel
leuk concept te hebben: een restaurant met een grote gele M op de gevel waar je
gewoon naar een balie toe kon lopen en als je dan maar genoeg geld betaalde dan
kreeg je gewoon zoveel van wat je op een plaatje kon aanwijzen.
Tot zover deze (reis)dag. Morgen is onze laatste hele dag in Oostenrijk en die
brengen we door hier in (je raadt het al) Salzburg. Wij gaan morgen het oude
gedeelte eens verkennen. Mozart is hier nogal actief geweest, dus er zijn veel
dingen daaromheen te bezoeken en te bekijken. Meer hierover lees je morgen van
Bertils hand!
Bertil filmt bij de gletscher. |
Michiel op de Großglockner Hochalpenstraße. |
Uitspraken van de dag:
Michiel - (wordt voor de zoveelste keer
ingehaald door een Porsche) "Heb je weer zo'n
penisverlenging op wielen!"
Bertil - Michiel ziet een kasteel op een bergtop
en vraagt: "Wat is dat?" Bertil antwoord: "Weer
een hoop stenen, maar dan in de goede
volgorde."
|
|
