Wales 2009 - dag 7

Donderdag 23 juli 2009

21:29 uur door Bertil.


Vandaag van het zuiden van Wales naar het Noorden van Wales. Een behoorlijke lange reisdag met een tussenstop onderweg. Natuurlijk eerst ontbeten en alle zooi weer naar de auto gebracht. Daarna nog even het hotel 'geschoten' en toen op weg. De tussenstop die we zouden maken zou bij de duivel zijn...

'Devils Bridge' is een plaatsje halverwege Wales, bestaand uit anderhalf huis, een hotel en een brug, of eigenlijk drie! Hoe zit dat? Rond het jaar 1100 hebben monniken uit de omgeving hier een brug over een wild stromende rivier gelegd, om zo de overkant te kunnen bereiken (waar zijn bruggen anders voor). Het verhaal is echter dat de duivel de brug zou hebben gebouwd voor een oud vrouwtje wiens koe aan de overkant stond. Voor het bouwen van de brug wilde de duivel natuurlijk haar ziel hebben, hij eindigde echter met de ziel van de hond van de vrouw en Devils Bridge had een naam en een verhaal.

Vervolgens is in de middeleeuwen een tweede brug over de eerste heen gemaakt. Daarna nog eentje voor het verkeer van tegenwoordig over de tweede heen. Gevolg is een stapel van drie bruggen. Wat spectaculairder van deze 'bezienswaardigheid' is, is de waterval die het water maakt, nadat het onder de brug door is gegaan. Er loopt een pad rondom de waterval in een zeer bosrijke omgeving. Deze wandeling hebben we dus maar gedaan.

Ik hoef hier natuurlijk niet uit te leggen hoe een waterval in elkaar zit, maar het pad er omheen door de bossen, was erg leuk en zelfs spannend. Het pad begon makkelijk maar liep daarna steil naar beneden. Zelfs zo steil dat er een trap was aangelegd. Het stuk waar de trap erg steil naar beneden ging had de naam 'Jacobs Steps' gekregen. 'What comes down, must come up' en dus moesten wij uit het dal weer via een andere 'trap' terug omhoog. Het was allemaal zeer de moeite waard.

En dan gebeurt het toch dat je Nederlanders op vakantie tegenkomt. Terug op de parkeerplaats van de watervallen en de bruggen, kwam er een man op ons af die, in het Nederlands, vroeg of de waterval de moeite van het bezoeken waard was. We hebben even staan praten waarbij de man duidelijk om een praatje verlegen zat. Na de nodige 'formaliteiten' zijn we allemaal onze eigen weg weer gegaan.

Verder naar het noorden en hoe noordelijker je komt, hoe ruiger het landschap en hoe smaller de wegen. Soms is het met gevaar voor eigen leven dat je een tegenligger passeert. Er is geen recht stukje weg te vinden in deze punt van de wereld en het gaat ook nog eens omhoog en omlaag en soms zelf tegelijkertijd. De weg heeft meestal 'muren' (soms van steen, soms van bosjes) aan beide kanten en je kan dus geen kant op. De meeste wegen worden gescheiden door de strepen in het midden van de weg, maar soms is de weg zo smal, dat zelfs dat achterwege gelaten wordt. Je mag op deze wegen 97 KM per uur (60 Miles per uur), maar dat wil je echt niet!

Het noorden is, zogezegd, ruiger, lijkt meer op Schotland. Op dit moment zitten we aan de kust van de Atlantische Oceaan. Naast de deur (waar we vandaag doorheen gereden zijn) ligt het 'Snowdonia National Park'. Hier gaan we morgen de hoogste berg van Wales op; de Snowdon (1085m). Maar dat is voor Michiel om morgen uit de doeken te doen.