Wales 2009 - dag 8

Vrijdag 24 juli 2009

21:57 uur door Michiel.


Vandaag dan het letterlijke hoogtepunt van deze reis, de beklimming van de berg Snowdon, in het gebied waar we momenteel verblijven, Snowdonia National Park. Een berg van 1.085 meter hoog, die zowel per treintje als te voet te doen was. Wij kozen voor het laatste, we hadden immers de hele dag de tijd en we hadden wel zin in iets sportiefs. Dat hebben we geweten!

Zoals gewoonlijk begon onze dag met een ontbijt in ons hotel. Het hotel waar we op dit moment zitten is... tja...hoe zal ik dat nou tactisch zeggen... niet bepaald onze eerste keus. Het was wel onze uiteindelijke keus, omdat we vrij laat waren met boeken en dus werd dit het. Het verschil zit hem niet eens zozeer in het aantal sterren, maar zowel in de grote als de kleine dingen. Zo waren ze vergeten handdoeken op onze kamer op te hangen en de diner-zaal is gesitueerd naast de opslagruimte en daar moet je als hotelgast dus doorheen om te kunnen eten in een ongezellige ruimte met twee TL-buizen. Je kan hier kiezen uit maar liefst twee wijnen: witte en rode. En ook het eten zelf is niet bepaald om over naar huis te schrijven. Vanmorgen bij het ontbijt moest ik mijn croissantje zelf uit de verpakking van de Spar (!) peuteren en toen we hier in het dorp een supermarkt inwandelden, zagen we daar een magnetronmaaltijd liggen waarvan we zouden zweren dat we die gisteravond in die 'dinerzaal' op iemands bord hebben zien liggen. Kortom: of we onszelf nou snobs moeten noemen omdat we ons aan dit soort dingen storen of niet, wij hadden inmiddels besloten dat we hier niet meer zouden eten.

En overdag zouden we hier dus ook niet zijn, want we gingen immers de Snowdon beklimmen. Deze keer wisten we ongeveer wat ons te wachten stond. Diverse boekjes en folders noemen de weg naar boven een goed begaanbaar pad, ook voor de ongeoefende klimmer. Wij weten na onze beklimming van de Ben Nevis in Schotland wel beter. Je hebt echt goede schoenen nodig, je moet je huid goed insmeren en je moet zorgen dat je voldoende drinken en iets te eten bij je hebt voor onderweg. Daarnaast is het belangrijk om af en toe rust te nemen, zodat je niets blesseert. Als je dat allemaal doet, dan is er eigenlijk helemaal niet zoveel aan de hand en heb je alleen maar rekening te houden met het feit dat de Britten het begrip 'pad' bijzonder ruim interpreteren.

Doordat wij ongeveer wisten wat we konden verwachten hebben we dan ook eigenlijk een hele relaxte tocht naar boven gehad. Evengoed is dat natuurlijk keihard werken (een stapel rotsen achter elkaar en dat dan kilometers achter elkaar omhoog, IS immers geen pad), maar na al die jaren vakanties in berglanden beginnen we er op onze eigen manier geroutineerd in te raken en dat houdt dan weer in dat je tenminste gewoon van de tocht kunt genieten. Hoe andere mensen dit doen blijft ons elke keer verbazen. Je 'medeklimmers' variëren van huppeltutjes op slippers tot mensen met een bergbeklimmersuitrusting, compleet met wandelstokken, skibril etc. Beiden slaan volgens ons compleet de plank mis, zo'n tocht is wat het is en je kunt ook overdrijven.

Dan de tocht zelf. Laat ik dan eerlijk zijn; ik maakte me in onze voorgaande verblijfplaatsen een beetje zorgen over of het niet allemaal alleen maar heuvels, gras en landbouwgrond zou blijven. Ook mooi natuurlijk, die lappendeken, maar ik hoopte toch op een gegeven moment op wat ruigers. En dat hebben we vandaag ruimschoots gecompenseerd gekregen! Wat wel opvalt is dat het ruige landschap er vrij plotseling is. Als je vanuit Nederland naar de Alpen rijdt, dan wordt het toch geleidelijk aan wat bergachtiger, totdat je opeens ergens sneeuw ziet liggen. Hier in Wales rijd je gewoon door een heuvel-landschap naar de voet van een berg, je parkeert je auto en vanaf daar gaat het dan steil omhoog. Een beetje raar, maar voor ons vandaag wel zo praktisch.

De wandeltocht was zwaar, maar wel met prachtige vergezichten. Onderweg natuurlijk veel schapen die daar dag en nacht staan te grazen. Ook wel zo praktisch, want als het gras niet al te hoog is, dan zie je tenminste waar je heen loopt. Ook leuk waren de meeuwen onderweg, die discreet maar aanwezig lieten weten dat als je dan toch van plan om iets van eten weg te gooien, zij gaarne bereid waren om daarvan dan de nieuwe eigenaar te worden. Zoals gezegd kon je ook met een treintje naar boven en naar beneden. Hiervan liep het spoor echter grotendeels parallel aan de wandelroute en da's af en toe best desillusionerend, zo'n stoom- of dieseltrein die in een slakkentempo voorbij tuft met het nodige kabaal (en stoom!).

Ook het weer zat alleszins mee. We hebben geen drupje regen gehad en alleen aan de top hebben we even in een wolk vertoeft. Verder de hele dag stralende zon, maar ook weer niet zo dat we liepen te puffen van de hitte. En dit allemaal weer nadat de BBC ons vanmorgen meerdere malen had gewaarschuwd voor vele, vele buien. Ja, paniek zaaien dat kunnen ze hier, zo ook over een of ander griepje dat momenteel de ronde doet in de wereld...

Keurig op schema bereikten we na een uur of drie de top, waar een visitor's centre was gebouwd. Hier hebben we even wat gegeten, gedronken, gerust en natuurlijk even het thuisfront laten weten dat het ons was gelukt. Er was zelfs draadloos Internet daarboven! Hierna hebben we uiteraard even een slachtoffer gezocht om van ons een foto te maken op het daadwerkelijke hoogste punt. Da's nog lastig, want er is dus geen hoger punt om daar een foto van te maken en dus heb je met een dergelijke foto nooit bergen op de achtergrond, maar alleen maar lucht, of zoals vandaag...wolk. Dus de foto levert slechts een schamel bewijs, maar we hebben getuigen!

Hierna begon de afdaling weer, die uiteraard een stuk sneller ging, maar wel een aanslag was op datgene wat we nog aan vlekkeloos werkende spiermassa overhadden. Maar ook dit redden we binnen twee uur. En zo kwam deze dag ten einde en... oh nee, we moesten nog eten natuurlijk! Dat hebben we dan maar gedaan bij de plaatselijke Burger King, waar je tenminste gewoon in je wandel-kloffie naar binnen kunt en gewoon lekker kunt eten, dit in tegenstelling tot ons eigen hotel. Wat in ons hotel wel lekker kan is douchen en... liggen! Dus daar zijn we op dit moment bijzonder actief mee bezig, behalve dan dat we jullie dit verslag natuurlijk niet wilden onthouden.

Morgen rijden we dan naar ons laatste hotel gedurende deze reis, waar het ongetwijfeld ook prachtig zal zijn, maar waarvan ik de naam noch kan uitspreken, noch mijn toetsenbord uitkrijg. Dus dat mag Bertil morgen proberen!